Mijn voorliefde voor civiele techniek is al lang geleden ontstaan; als kleuter op de achterbank van onze Nissan King Cab tijdens onze lange autovakanties door Europa. Er was voor mij niets mooier dan oude aquaducten beklimmen en bekijken langs stoffige wegen in Italië, me vergapen aan de Sagrada Familia of de Oostenrijkse bergen doorkruisen in eindeloze, donkere tunnels. Zoveel moois, zoveel vernuft en bovenal zo nuttig. Gedurende de middelbare school groeide mijn affiniteit met wetenschap en techniek alleen maar door.

Echter, de kennismaking met al die culturen en religies tijdens onze reizen hebben in mij ook de eeuwige interesse in mens en maatschappij aangewakkerd. Wellicht dat de civiele techniek mij daarom zo fascineert. Civiele techniek is functioneel vernuft met als primair doel het dienen van de maatschappij, het bevorderen van de veiligheid en het welzijn van de mens. Het bedient een soort overkoepelende basisbehoefte van de mens; een behoefte die bestaat ongeacht ras, geslacht, geloof of cultuur. Toen het eenmaal tijd was om een studierichting te kiezen, was de keuze natuurlijk snel gemaakt. 

En daar, aan de TU, laat in mijn tweede studiejaar, was het volgens mij de geur die mij initieel verleidde. Die geur van thuis onder ‘de rook’ van Rotterdam, die je verwelkomt na lange autovakanties. Die onmiskenbare geur van olieraffinage en al haar heerlijk ruikende bijproducten, dus ook bitumen. Van deze (oude) verliefdheid ben ik nooit meer afgekomen. Hier ontdekte ik mijn fascinatie voor materialen en hun gedragingen en mijn liefde voor de wegenbouw.

Na het afronden van mijn masterstudie heb ik er bewust voor gekozen om niet te promoveren, althans niet aan de universiteit. Liever wilde ik de praktijk in en daar de kneepjes van het échte vak leren; oftewel promoveren in de praktijk. De afgelopen 10 jaar heb ik met veel plezier en volle toewijding gewerkt in de aannemerij. Dat was een prachttijd; ik ben bevestigd in mijn keuze voor de wegenbouw/infrastructuur en ik heb een schat aan ervaring opgedaan. 

Vanwege de diversiteit van het werk, van complex wetenschappelijk onderzoek tot projectadvisering, heb ik een uniek competentiepakket en een alternatieve kijk op de sector ontwikkeld. Naast de verdieping die ik heb weten te bereiken binnen mijn eigen specialisme, materialen en onderzoek, heb ik ook een significante bijdrage geleverd aan de integratie van fundamentele en empirische kennis, wetenschap en ambacht op brancheniveau. Inmiddels mag ik met trots stellen dat ik mijn plaats binnen de nationale en internationale wegenbouwgemeenschap heb geconsolideerd en er geen sector is waarin ik liever zou werken.

In die 10 jaar ben ik natuurlijk ook geconfronteerd met de knelpunten binnen onze sector en heb ik vanuit de markt verschillende inzichten opgedaan voor mogelijke oplossingsrichtingen en verbeteringen. Na innerlijk beraad kwam ik tot de conclusie dat ik mij erg graag wil toeleggen op de meer abstracte vraagstukken, de gezamenlijke thema’s, bijdragen aan het maken van een positief verschil op sectorniveau door te werken aan sluitende strategieën. 

Vooral nu, in deze tijden van grote transitie en verandering, geloof ik dat ik met mijn achtergrond en ervaring van toegevoegde waarde ben voor het succesvol doorlopen van de ons voorstaande transities. Om dat goed te doen, moet ook ik mijzelf blijven ontwikkelen en uitdagen en er zelf op sturen dat ik mijzelf zo goed mogelijk in staat stel om te blijven excelleren op professioneel gebied. Dat is namelijk een van de voorwaarden voor mijn geluk.